John Crace

Daarnaast: Wereldbekerkoorts, het 10-jarig jubileum van het EU-referendum, de hitte voelen in Westminster en kanker. Het is moeilijk te geloven, maar in mijn 12 en een half jaar als politiek sketchschrijver voor The Guardian sta ik op het punt aan mijn zevende premier te beginnen. Er was een tijd dat wij Britten de Italianen belachelijk maakten om hun snelle opeenvolging van premiers. Nu is het aan ons om belachelijk gemaakt te worden. Lees verder...

Plus: Brexit na 10 jaar, diner als protest, 100 beste romans en het (nog) niet kijken naar het World Cup. We naderen het 10-jarig jubileum van het Brexit-referendum. Documentaires worden uitgezonden en kranten schrijven speciale artikelen. Maar één ding lijkt te ontbreken: waarom schreeuwen al die grote namen die in 2016 campagne voerden voor Brexit nu niet van de daken hoe groot een succes het is geweest? Lees verder...

Het vertrek van de minister van Defensie was de verkeerde aftreding op het slechtst mogelijke moment voor de premier UK politics live – laatste updates Tijdens de vragenuur voor de premier op woensdag stond de minister van Defensie aan het andere uiteinde van de Commons, weg van andere kabinetsleden op de regeringsbank. Zijn gezichtsuitdrukking verraadde niets terwijl Keir Starmer en Kemi Badenoch elkaar beschuldigden van te veel uitgaven aan sociale zekerheid en te weinig aan defensie. Achteraf dacht hij waarschijnlijk: "bek houden allebei". De meeste ministers van Defensie raken vroeg of laat volledig opgeslokt door hun vakgebied en gaan zich voorstellen als officieren die in de frontlinie dienen. De Tory Ben Wallace leek de meeste van zijn kabinetscollega's te haten tegen de tijd dat hij in 2023 aftrad. Minder dan 24 uur na het vragenuur was Healey ook afgetreden, waarbij zijn vertrek des te krachtiger was omdat het zo onverwacht kwam. Deze exit leek uit het niets te komen. Er waren in de voorafgaande dagen geen briefings naar de media gestuurd. Geen dreigementen om op te stappen als zijn eisen niet zouden worden ingewilligd. Alle discussies hadden achter gesloten deuren plaatsgevonden. Een vastberadenheid om gedurende het hele proces het juiste te doen. Lees verder...

Wanneer politici spreken over 'gezond verstand', is dat het moment om je zorgen te maken; wanneer de Tory-leider dat doet, is het tijd om dubbel zo waakzaam te zijn. Je kent het wel. Je bent een witte, heteroseksuele man uit de middenklasse in de zestig, in de spoedeisende hulp. Mogelijk de meest benadeelde persoon in het hele land. Je klaagt over pijn op de borst. In de aangrenzende triage-rij staat een zwarte vrouw met wat lijkt op een gebroken teen. Je weet wat er nu gebeurt. De zwarte vrouw wordt binnen enkele minuten geholpen. Jij krijgt een hartstilstand op de vloer van de wachtkamer. Zo heeft nog nooit iemand het beschreven. Er zijn momenten dat er simpelweg niet genoeg personeel is op de afdeling spoedeisende hulp. Er kunnen ook momenten zijn waarop een arts onder druk de verkeerde diagnose stelt. Maar niemand gelooft voor één seconde dat ze opzettelijk langer worden vastgehouden dan nodig is. Het basisprincipe van de NHS is gebaseerd op het behandelen van patiënten op basis van de ernst van hun toestand. Lees verder...

Daarnaast: de echtelijke relaties van Nicola Sturgeon, de hel van burn-out, het redderscomplex van Tony Blair en Spurs

Waar klaagt Carol Vorderman nu over? Alles wat ik zei was dat ze er online fit uitzag... ze moet wel in de overgang zitten.

• Het krankzinnige idee van Zia Yusuf om detentiecentra voor illegale immigranten uitsluitend te bouwen in gebieden die op Green stemmen, werkt uitstekend. • Het is een klassieker uit het handboek van Donald Trump: alles gaat een beetje mis, dus creëer je een afleiding. Zorg dat iedereen de verkeerde kant op kijkt. • Vorige week was de slechtste week in maanden voor Reform. Eerst zakte de partij in de peilingen, daarna onthulde de Guardian dat Nigel Farage een gift van £5 miljoen had ontvangen van Christopher Harborne, een in Thailand gevestigde cryptohandelaar.

Terwijl Charles en Camilla onder strikte instructies stonden, waren Kamerleden getuige van het pijnlijke ongemak van ambtenaren. We zien hoge ambtenaren niet vaak in het wild. Ze worden wegegehouden van de publieke belangstelling, gezeten achter een bureau in een poging hun ministers ervan te overtuigen om niets te catastrofaals te doen voor hun overheidsdepartement. Waarom ze precies tot ridder of dame zijn geslagen, puur voor het doen van hun werk, is een van de mysteries van het leven. De rest van ons moet het doen met de incidentele e-mail van de baas. Maar in de afgelopen week zijn twee topambtenaren onwillig gedwongen om voor de commissie buitenlandse zaken getuigenis af te leggen over het besluit van Keir Starmer om Peter Mandelson als ambassadeur in de VS aan te stellen, en dat is zeer instructief geweest. Vooral om te zien hoe zeer ze elke vorm van extra publieke aandacht verafschuwen. Hun overduidelijke ongemak bij het ter verantwoording worden geroepen was pijnlijk om te zien. Lees verder...

Elke premier hoopt er vandaan te komen zonder iets te hebben gezegd dat het nieuws haalt, en met Iran in de schijnwerpers speelde Keir het meesterlijk.