John Crace

Wanneer politici spreken over 'gezond verstand', is dat het moment om je zorgen te maken; wanneer de Tory-leider dat doet, is het tijd om dubbel zo waakzaam te zijn. Je kent het wel. Je bent een witte, heteroseksuele man uit de middenklasse in de zestig, in de spoedeisende hulp. Mogelijk de meest benadeelde persoon in het hele land. Je klaagt over pijn op de borst. In de aangrenzende triage-rij staat een zwarte vrouw met wat lijkt op een gebroken teen. Je weet wat er nu gebeurt. De zwarte vrouw wordt binnen enkele minuten geholpen. Jij krijgt een hartstilstand op de vloer van de wachtkamer. Zo heeft nog nooit iemand het beschreven. Er zijn momenten dat er simpelweg niet genoeg personeel is op de afdeling spoedeisende hulp. Er kunnen ook momenten zijn waarop een arts onder druk de verkeerde diagnose stelt. Maar niemand gelooft voor één seconde dat ze opzettelijk langer worden vastgehouden dan nodig is. Het basisprincipe van de NHS is gebaseerd op het behandelen van patiënten op basis van de ernst van hun toestand. Lees verder...

Daarnaast: de echtelijke relaties van Nicola Sturgeon, de hel van burn-out, het redderscomplex van Tony Blair en Spurs

Waar klaagt Carol Vorderman nu over? Alles wat ik zei was dat ze er online fit uitzag... ze moet wel in de overgang zitten.

• Het krankzinnige idee van Zia Yusuf om detentiecentra voor illegale immigranten uitsluitend te bouwen in gebieden die op Green stemmen, werkt uitstekend. • Het is een klassieker uit het handboek van Donald Trump: alles gaat een beetje mis, dus creëer je een afleiding. Zorg dat iedereen de verkeerde kant op kijkt. • Vorige week was de slechtste week in maanden voor Reform. Eerst zakte de partij in de peilingen, daarna onthulde de Guardian dat Nigel Farage een gift van £5 miljoen had ontvangen van Christopher Harborne, een in Thailand gevestigde cryptohandelaar.

Terwijl Charles en Camilla onder strikte instructies stonden, waren Kamerleden getuige van het pijnlijke ongemak van ambtenaren. We zien hoge ambtenaren niet vaak in het wild. Ze worden wegegehouden van de publieke belangstelling, gezeten achter een bureau in een poging hun ministers ervan te overtuigen om niets te catastrofaals te doen voor hun overheidsdepartement. Waarom ze precies tot ridder of dame zijn geslagen, puur voor het doen van hun werk, is een van de mysteries van het leven. De rest van ons moet het doen met de incidentele e-mail van de baas. Maar in de afgelopen week zijn twee topambtenaren onwillig gedwongen om voor de commissie buitenlandse zaken getuigenis af te leggen over het besluit van Keir Starmer om Peter Mandelson als ambassadeur in de VS aan te stellen, en dat is zeer instructief geweest. Vooral om te zien hoe zeer ze elke vorm van extra publieke aandacht verafschuwen. Hun overduidelijke ongemak bij het ter verantwoording worden geroepen was pijnlijk om te zien. Lees verder...

Elke premier hoopt er vandaan te komen zonder iets te hebben gezegd dat het nieuws haalt, en met Iran in de schijnwerpers speelde Keir het meesterlijk.